6/9/9 some lines of a well-hidden diary..
...ο κόσμος που ζω, ο δικός μου προσωπικός κόσμος.
τα άτομα που ξέρω, η οικογένεια μου...
...νιώθω λες και με βάλαν σ'ένα κόσμο, φτιαγμένο από λίγους ανθρώπους, που η ευτυχία η οποία τους περιτρυγιρίζει, είναι ορατή μόνο απ' τους λίγους. Εμάς. εμπειρίες, εμπειρίες γεμάτες πόνο και αγάπη. Λέξεις που αν τις ενώσεις σχηματίζουν παραμύθια, τα δικά μας παραμύθια.εικόνες, εικόνες και αξίες που αποκτούν νόημα μόνο όταν αυτός που είναι απέναντι τους μπορεί να τις δει, μόνο αυτός που τις νιώθει μπορεί να τις κάνει να ονομάζονται και να παίρνουν τον τίτλο αξία....
...Τα δάκρυα είναι μόνο για να κρατάνε την ισορροπία, να προβάλλουν ένα κομμάτι της σκοτεινής πλευράς τουσ καθενός μας,να δίνουν αξία και νόημα στο διάστημα ευτυχίας που θ'ακολουθήσει, αλλά όχι να μας βγάλει απ'το δρόμο μας.
...δεν μπορώ κι ούτε θέλω να προβλέψω...
...το μελάνι τελειώνει, το κερί σβήνει, το βιβλίο φτανει στο τέλος του. για ν'αρχίσει κάποιο καινούριο...
...πριν λίγο άρχισε να βρέχει, κι η βροχή με φέρνει πάντα πιο κοντά σου...
... Όλα μπαίνουν σε μια σειρα και νιώθω την ανατριχιαστική στο βάθος ηρεμία, πριν την καταιγίδα...
...ΠΝΕΥΜΑ< ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ> ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΟΥ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ Σ'ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΨΕΥΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,ΑΚΟΜΗ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ...
...Cause inspiration gave her wish to those who had the power to follow their dreams...
...κάθε τι αληθινό,θέλουν να καταστρέφεται..κάθε τι όμορφο. το όνειρο τους έχει μετατραπεί σε ματαιοδοξία, και η ματαιοδοξία σε κατάρα, που τρώει τη σάρκα τους σιγά-σιγά χωρίς να το καταλαβαίνουν, χωρίς να τους νοιάζει. τα αστέρια έχουν θολώσει αλλά ούτε αυτό τους νοιάζει. παρόν παρελθόν και μέλλον και όλη η ουσία του ανθρώπου θολή. που πλέον δεν ακούνε ούτε βλέπυν τι νιώθουν μέσα τους αλλά ακούνε και βλέπουν αυτά που πρέπει να θελήσουν η που πρέπει να θελήσουν κάποιοι άλλοι να δουν μέσα τους. κι η ανάσα των λύκων πλησιάζει..χάνεται στα δάση, βρίσκει πάλι την πνοή της, ξαναχάνεται. αλλά ξέρει ν'ακολουθεί το αίμα, να το μυρίζει και να το νιώθει.ο αετός και τα γεράκια διασχίζουν κυκλικά κι ομόκεντρα τους ουρανούς κι οι πάπιες πάνε στο νότο σχηματίζοντας "V". τα νερά έρχονται πλησιάζουν και ξαναφεύγουν κατευθυνόμενα απ'τα γλυκά μουρμουρητά της Σελήνης.¨Ολοι οι αστερισμοί κινούνται, άλλοι εξαφανίζονται. Ο γαλαξίας..το πιο ωραίο φυσικό ποτάμι τ'ουρανού. Στεκεται πάνω μας περιμένοντας να κοιτάξουμε τα μικρά του ρυάκια που οδηγούν στην ολοκλήρωση. ο Ηλιος και το φως. Το φως που ο άνθρωπος δεν εκτίμησε να πάρει για να μάθει, και σιγά-σιγά αρχιζει να τον καίει. όλα αυτά που έχουν μέσα τους αγάπη..την νιώθεις, την βλέπεις και την ακούς. βυθισμένη στον ωκεανό ακούγωντας τις κραυγές και το φτερούγισμα των γλάρων..όταν ο ήλιος έδυε και τ'αστέρια ανάβαν ένα-ένα σαν κεριά απ'το φως του, μαζί μ'αυτά κι ελπίδες μου να σε δω..και μετά σιγά-σιγά η απελπισία, τα δάκρυα κι ο πόνος και ξανά η σιωπή και ξανά η αγάπη που την ακούς πιο δυνατά αν σταματήσεις να μιλάς. και πάλι πίσω και πάλι μπρος.και ξανά και ξανά μέχρι να περάσει το σκοτάδι και να τελειώσει κι ο τελευταίος χορός,να σβήσουν τα κεριά των ουρανών και να ρθει ο ήλιος, να μου φωτίσει την μοναδική αλήθεια που τόσο καιρό γελάω και κλαίω γι'αυτήν, ζω και πεθαίνω κάθε μέρα γι αυτήν, για Σένα για τη δική σου αλήθεια και το δικό σου όνειρο, που αντικατοπτρίζεται φανερά μες στη ματιά του δικού μου ονείρου, που προσπαθεί απελπισμένα να βρει το σπίτι του μέσα στο σπίτι του, κουκουλωμένο από τοίχους φόβου που χτίζονται από χρόνια πόνου και θλίψης, απογοήτευσης και απομόνωσης..
πάλι περιμένω, περιμένω και τρέχω μαζί να προλάβω τη μηδενική ώρα 00.00 που όλα τελειώνουν κι όλα αρχίζουν. που όλα πάντα υπήρχαν και ποτέ δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν. να κλείσω το 9ο κεφάλαιο μιας αιώνιας ιστορίας και να μάθω τον επόμενο χορό που η γη με καλεί με γυμνά πόδια να χορέψω...
''will you danse with me?''
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
